Sterylizacja wierteł stomatologicznych: co mówi instrukcja MDT

Sterylizacja wierteł stomatologicznych MDT odbywa się parą wodną w autoklawie. Producent zwalidował cykl w autoklawie bez próżni wstępnej, czyli grawitacyjnym: 134°C i 6 minut czasu przetrzymania. Poniżej zebraliśmy, co instrukcja używania wierteł diamentowych MDT mówi o sterylizacji: kogo dotyczy, jakie podaje parametry, jak pakować, jak przechowywać i kto odpowiada za walidację.

Które wiertła trzeba sterylizować

Instrukcja MDT opisuje dwie wersje wierteł. Wiertła oznaczone jako sterylne są jednorazowe: nie wymagają sterylizacji przed pierwszym użyciem, a po użyciu się je wyrzuca. Wiertła niesterylne można używać ponownie, jeśli przed pierwszym użyciem i przed każdym kolejnym zostaną umyte i wysterylizowane zgodnie z instrukcją.

Wiertła diamentowe MDT, które sprzedajemy, są niesterylne. Sterylizacja dotyczy więc każdego z nich, także wyjętego prosto z nowego opakowania. Różnicę między obiema wersjami opisujemy we wpisie czy wiertła dentystyczne są jednorazowe.

Parametry: 134°C i 6 minut

MDT zwalidował sterylizację parową w autoklawie bez próżni wstępnej, przy temperaturze 134°C i czasie przetrzymania 6 minut. Instrukcja definiuje czas przetrzymania jako minimalny czas, przez który utrzymuje się minimalna temperatura. Samo urządzenie obsługuje się według instrukcji producenta autoklawu.

Instrukcja nie podaje osobnych parametrów dla autoklawu z próżnią wstępną. Dla takiego urządzenia opisuje tylko sposób pakowania wierteł.

Pakowanie: torebka albo statyw

Sposób pakowania wierteł zależy od typu autoklawu. Instrukcja MDT rozróżnia trzy sytuacje.

• Autoklaw z próżnią wstępną: wiertła pakuje się w tace narzędziowe albo torebki zwalidowane do sterylizacji parowej.

• Autoklaw bez próżni wstępnej (grawitacyjny): wierteł nie pakuje się ani nie zawija. Stoją w statywach na wiertła z perforowaną pokrywą.

• Przepisy lokalne: mogą wymagać pakowania wierteł w torebki przy obu typach autoklawu.

Przechowywanie po sterylizacji

Według instrukcji wiertła przechowuje się w pojemniku, w którym były sterylizowane, czyli w statywie albo w torebce, aż do użycia. Pojemnik lub torebkę trzeba osuszyć przed otwarciem, żeby woda ponownie nie zanieczyściła zawartości. Miejsce przechowywania ma być suche i czyste, a temperatura pokojowa.

Walidacja i odpowiedzialność użytkownika

MDT zwalidował opisane procesy mycia i sterylizacji parowej dla swoich wierteł. Instrukcja zastrzega jednak, że to użytkownik odpowiada za to, żeby przygotowanie wykonane w jego placówce, na jego sprzęcie, z jego środkami i przez jego personel dawało wymagany wynik.

Każde odejście od instrukcji należy ocenić pod kątem skuteczności i możliwych skutków niepożądanych. Odejściem jest na przykład inne połączenie czasu i temperatury niż 134°C i 6 minut, które mogą zalecać lokalne procedury kontroli zakażeń.

Przed sterylizacją: mycie i kontrola

Sterylizacja zamyka przygotowanie wiertła, ale go nie zaczyna. Instrukcja MDT wymaga najpierw umycia wiertła, obejrzenia go, w razie potrzeby pod powiększeniem, i osuszenia ręcznikiem papierowym albo suchym ciepłem nie wyżej niż 140°C. Wiertła uszkodzone i skorodowane się odrzuca.

Przed każdym użyciem sprawdza się też, czy wiertło nie jest nadmiernie zużyte. Producent nie podaje liczby cykli: według instrukcji samo przygotowanie ma na wiertła MDT niewielki wpływ, a koniec ich życia wyznacza zużycie i uszkodzenia powstałe w pracy.

A wiertła z węglika spiekanego?

Instrukcja MDT dotyczy wierteł diamentowych. Wiertła z węglika spiekanego przygotowuje się według instrukcji producenta dołączonej do danego wyrobu; nie przenosimy na nie parametrów MDT. Czym obie rodziny różnią się budową, opisujemy we wpisie diament czy węglik spiekany.

Przygotowanie wiertła przed autoklawem opisujemy krok po kroku we wpisie mycie i dezynfekcja wierteł.